یک رفت به روی ساحل

تا فردا، پنجه ی پا

یک دست، یک پا

گل ها در وهله ی اول

گل ها چنان زیبایند که آزارم می دهند

ادامه ی شعر

 

---

 نشریه دومینو : شهریورماه ۸۵

---

 

اميد شمس : شكوائيه براي ه.الف ميخواستم اسمت را بنويسم اسمت كه ش دريغ     آهسته   دنج     بالين سيرسيركهاي توي مرا آشفته ميكني ميخنداني دست ميبرم نجات خودم را از هر دو زاويه از هر دو ميبوسم اما هنوزمنتظري حرص گياهي پرسيدنم ازلاي آن بركه كه ش دريغ ميخواستم اما ميخنداني  وچه بسيار از قتلهاي زيباي بهاري از ابتدا و نخستين از ترس ميمرديم وبه سختيِ اسمت اگر   (هنوز منتظري؟) سنجاقك نهفته ي بالين آن تك درخت اساطيري مني ادامه ی شعر

آینه گی برای یک کلاغ

تکرار هاپ             «موهایم»  

دراز شده، جدیدن            - شال ببند

به پام می افتم

: دستهای شما گاهی بلد نیست عرق کند

" راهی برای هم نوشتی«روز» است "

            

از پی فولاد خواهم نوشید

سنگی از قبل بوده ام

روی حرف سیاه می شود

 درباره ی خیابان                 می ایستم

ارتش می گیرم.

چند نفر می آیند / «دلم می خواهد ملق بزنم»

مکان های زیادی نگاه می شوم

 

باریکه ی روی فکس / «هیچ کدام را باز نکرده»

آب همیشه برای هضم کردن.

 

مجید یگانه :

شهدا در انتهای کانال خوابیده اند