نوشتار - فضای ادبی
همیشه دوست داشتم شعری با خودکار قرمز بنویسم
با لکه های دستی بر گوشه ی راست
آنچه خوانا می ماند
وقتی می نشیند
چهره ای بصورت حروف و ارقام
یک درخت از داخل نرده
خنده ی گل شقایق
برهنه من اینجا هستم
تراشکاری زیر شکنجه.
امیر قاضی پور
صفحه را که بست. اگر کسی «دیده نمی شود»
دهان باز، روی آتش
بر نوک زبان، با موهای کوتاه
به تن مورب / به اسم مارگوریتا
: به هنگام شهری بود وسط زمان
دستهای من روی انگورها به چشم می خورد
«مجانی فضایی که ایستاده ای».
: دست هاشو به طرف دو ساعت دراز می کند
" الان به دنیا آمدم "
دست به جیب می برم
در چشمت بودم -
وزن بدنم را بییندازم
حس می کنم دارم نگاه می کنم
بعد همه چیز دارم
نه تصویری - نه باجه ای
سازه ای داد آب و نان
امیر قاضی پور
لید
یک روز بهاری من رفتم تو حیاط بنشینم.
دیگر حتمن نمی تواند یک نخل سوخته
ماه با پیراهن سفید خفتی
اما رنگ با شما هست
گوشه پاک می کنی دم درها.
حق با شما هست
از مکث باکیت نیست.
در دل هم به شیر مادران می خندی
«یک سال سرم را که نمی توانیم»
از هوای پاک، باکیت نیست
مکث می ریزد بعد پوست استخوان
بیرون این نقطه از«ط» می مردم
«مکث نیستم»
می ریزد استخوان.
«مهلت از آمونیاک»
می بارد بالات
- تو می گذری -
یک،اما بعد رنگ تو را
بلوط را زنگ اول
چیزی را که انداخت
امیر قاضی پور
سال نو مبارک!
مقاله خوانی حسین محمدی*
به همراه شعرخوانی دوستان حاضر
پنج شنبه نهم فروردین ماه ۱۳۸۶ - ساعت ۱۶ تا ۱۹
نشانی:
فرحزاد- خیابان ایثار- خیابان امامزاده داود - بن بست کوهستان- پلاک ۱۰
در سال ۸۶ تصمیم داریم حداقل ماهی یکبار - در اوایل هرماه جلسه شعرخوانی و مقاله خوانی داشته باشیم.
تا پیدا کردن جای مناسب و نزدیک تری، از دوستان هم اندیش دعوت می کنیم - با وجود دوری راه تشریف بیاورند.
* برای آشنایی با حسین محمدی این جا را فشار دهید
