خب ! لینچ در " بولوار مولهلند " به راحتی به هدفش می رسد، تماشاگر شدیدن دچار دلهره و تشویش می شود،به مدد فیلم نامه ای کاملن حساب شده و تکنیکی جاافتاده و روان: دوربینی که به موقع حرکت می کند و به جا می ایستد و مکث می کند(نگاه کنید به همان صحنه اول ورود زن به خانه) و نماهایی که کوتاهی یا بلندی شان در خدمت محتوای اثر قرار می گیرد ( نگاه کنید به صحنه ای که هر دو زن در داخل خانه غیب می شوند ) و نور پردازی که بار عمده ای از فضاسازی را به دوش می کشد ( نگاه کنید به صحنه ای که دو زن وارد منزل شماره ۱۷ شده اند و با جسد زنی روبرو می شوند، به اضافه اصلن استفاده از کنتراست نور بیرون و درون، همچنین سفیدی پای جسد و تیرگی صورتش که در جهت محتوا کارکرد دارد )
جز این اما فیلم یک ویژگی منحصر به فرد دارد که بر خلاف سایر آثار لینچ، آن را بیش تر دوست داشتنی می کند : فیلم درباره سینماست . یکی از زن ها بازیگر سینماست.به این شکل که او در واقع در اواخر فیلم نقش بازی می کند ، نقش زنی را که بیشتر جسدش را دیده ایم.
در واقع شخصیت های اصلی فیلم به مدد سینما از چارچوب های معمول در می گذرند و زندگی دیگری را تجربه می کنند.
اینجا در " مولهلند " جعبه کوچک عجیب - یا همان جادوی معروف - در واقع نمادی می شود از سینما ، که به مددش گره گشایی فیلم هم صورت می گیرد ، تا صحنه نهایی که پرده افتاده است و زنی ما را دعوت به سکوت می کند.
تیتر : پشت پا زدن به هر نوع استقرار و قرار و آرامش تماشاگر
تیتر کمکی : لینچ چندان هم پیچیده نیست
+ نوشته شده در جمعه نوزدهم مهر 1387ساعت 15:12 توسط امیر قاضی پور
|
