تیتر : دوربین رها ،تدوین شوخ و شنگ + بی قیدی در رابطه با آدم ها
تیتر کمکی : فیلم دلی
" ریدلی اسکات " را به خاطر " یک سال خوب " دوس دارم. فیلمی که در سال ۲۰۰۶ قبل از پیکره دروغ ها ساخت.
" یک سال خوب " را می شود چند دهه بعد هم دید . از دیالوگ هایش مثال آورد و با یادآوری یک صحنه اش به فرانسه پرتاب شد.
" یک سال خوب " می توانست از ان نوع فیلم های مزخرف "بازگشت به خویشتن " باشد که آدم اصلی اش راه می افتد راهی سرزمین مادری اش پیش عمه و خاله و دایی اش و می گوید : " وای ! چقدر من ثروت به دست آوردم حالا برم تو دل طبیعت " . " یک سال خوب " مطلقن چنین فیلمی نیست.
فیلم دوعامل اصلی دارد. یکی کارگردان ( اسکات ) و دیگری راسل کرو.
این جناب راسل کرو قدرت جذب و همذات پنداری مخاطبش بسیار بالاست. در این فیلم آقای کرو بسیار فراتر از دیگران است. اصلن فیلمی که او را دارد فرق هایی با همه رومانس ها، درام ها و تریلرها دارد. راسل کرو در یک سال خوب همذات پنداری را در حد بی نهایت از شمای مخاطب می گیرد. ماجرای عاشقانه اش فقط به دلیل حضور خود او ، یک ساعت و ۵۸ دقیقه شما را چشم به تصویر نگه می دارد. نگاه کنید فصلی را که عزم همراهی دختر مورد علاقه اش را دارد و فصل بعدی اش زمانی که دختر را به دست می آورد تا به دست تان بیاید با چه بازیگری طرفید.
در سال ۲۰۰۶ منتقدین غربی ، ریدلی اسکات را به خاطر " یک سال خوب " نکوهش کردند. اما با دیدن فیلم خواهید فهمید قدر چه جواهر کم یابی را نداسته اند. ریدلی اسکات این فیلم را در کمپانی شخص اش " فری اسکات " ساخته : فیلمی دلی. دوربین رها در کنار موسیقی هم خوان و یک جور بی قیدی ( واقعا بی قیدی و رهایی ) در رابطه با آدم ها و بازیگران و حتا تدوین شوخ و شنگ
